বিহু অসমীয়া সংস্কৃতিৰ প্ৰাণ, আৰু ৰঙালী, কঙালী আৰু ভোগালী — এই তিনি বিহুৰে অসমীয়া সাহিত্যত গভীৰ ঠাই আছে। তলত সংকলিত কেইটামান উল্লেখযোগ্য বিহু কবিতা, প্ৰতিটোৰে সম্পূৰ্ণ পাঠসহ।
কঙালী বিহু
যতীন্দ্ৰনাথ শৰ্মা
আহিল আজি কঙালী বিহু, হামুটে পথাৰৰ নিয়ৰ ফালি — কাতি বিহুৰ জাৰকালীয়া পথাৰ আৰু শেৱালি ফুলৰ চিত্ৰময় বৰ্ণনা।
বিহু আদৰনি
মিত্ৰদেৱ মহন্ত
শুনা হে চ’তাই, পেঁপাতি বজাই — ৰঙালী বিহুৰ আগমনৰ উৎসাহ আৰু গাঁৱলীয়া সাজু-সজ্জাৰ বৰ্ণনা।
বিহু চোলাৰ কাণ্ড
গগনচন্দ্ৰ অধিকাৰী
বিহু দিনাই বোৱাৰী পুৰাই — চোল বজোৱাৰ ধুম আৰু কৌতুকপূৰ্ণ ঘটনাৰ শিশু কবিতা।
বিহু নিমন্ত্ৰণী
নিৰ্মলপ্ৰভা বৰদলৈ
টেঙালি গাঁৱৰ ৰাঙলী ভনীয়ে ৰঙালী বিহুলৈ’ বুলি লিখিছিল চিঠি — এক আন্তৰিক নিমন্ত্ৰণ।
বিহুৱান
নকুলচন্দ্ৰ ভূঞা
ৰাঙলী হে চাঙলী হে, বহাগৰ বিহুৰে ধেমালি হে — মইনা-সেইযুগৰ মৰমীয়া সম্পৰ্কৰ কথা।
ভোগালী বিহু
শৈলধৰ বাজখোৱা
সাৰ পালে বাইদেউ! জগাবাটো মোক — মাঘ বিহুৰ আগমুহূৰ্তৰ উৎসাহ আৰু বাইদেউৰ প্ৰতি মৰমীয়া আবেদন।